บทที่ 129

บทที่ 129

หลินอวิ้นเจามองแม่นมหลินด้วยความตกตะลึง

นี่คือการปฏิบัติต่อแม่นมผู้มีอำนาจดูแลตำหนักบูรพากรุณาอย่างนั้นหรือ

ขนาดองครักษ์เฝ้าประตูก็ยังกล้าขวางไม่ยอมให้เข้า แถมท่าทียังเย็นชาไร้เยื่อใย

แม่นมหลินเองก็ชะงักไปเช่นกัน ห้องทรงอักษรขององค์รัชทายาทนางเข้าออกได้อย่างอิสระมาหลายปี ต่อให้เป็นทั่วทั้งตำหนักบูรพาก็ไม่มีที่ใดที่นางไปไม่ได้

ถูกตบหน้าฉานต่อหน้าพระชายารองหลิน สีหน้าของแม่นมหลินจึงเก็บอาการไว้ไม่อยู่ทันที

นางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วลดเสียงต่ำ "ข้าคือแม่นมหลิน พวกเจ้ามองให้ชัดเจน ฝ่าบาทเคยตรัสอนุญาตให้ตำหนักบูรพามีข้าเป็นผู้ดูแล และอนุญาตให้ข้าเข้าออกได้ตามอำเภอใจ พวกเจ้ารีบหลบไปเสีย!"

องครักษ์เฝ้าประตูชำเลืองเปลือกตาขึ้นมองแม่นมหลินด้วยหางตา น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่นกล่าวว่า "ฝ่าบาทมีรับสั่ง ผู้ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องห้ามบุกรุกเข้าไปในเขตห้ามของห้องทรงอักษรโดยพลการ!"

คำว่าผู้ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเหล่านี้เปรียบเสมือนฝ่ามือที่ตบลงบนใบหน้าของแม่นมหลินอย่างแรง

ทำให้สีหน้าของแม่นมหลินเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดงสลับกันไป