บทที่ 127

บทที่ 127

"บุตรสาวสายเอกตระกูลหลินจะเป็นฮองเฮา?" ฮ่องเต้เป่ยเหลียงเอ่ยทวนประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมา สายตากึ่งยิ้มกึ่งบึงกวาดมองคนทั้งสองสลับไปมา

จีเชินโขกศีรษะลง "เสด็จพ่อ ลูกหลานมีความละอายยิ่งนัก ลูกหลานไม่เคยมีความคิดอกตระกูลต่อราชบัลลังก์เลยแม้แต่น้อย ขอเสด็จพ่อโปรดทรงพระเนตรให้กระจ่างด้วย"

เมื่อมองดูพ่อลูกประสานเสียงเล่นละครตบตา ไทเฮาหลินทั้งตกพระทัยทั้งกริ้วโกรธ นางไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าจีเชินสติวิปลาสอันใดไปแล้ว ถึงกล้าพูดทุกอย่างต่อหน้าฮ่องเต้เป่ยเหลียงเช่นนี้

เวลานั้นด้านนอกมีรายงานว่าองค์รัชทายาทเสด็จมาถึงแล้ว

ฮ่องเต้เป่ยเหลียงพยักพระพักตร์

ไม่นานนักจีเฉิงถิงก็ก้าวพระบาทเข้ามา อันดับแรกทรงทำความเคารพฮ่องเต้เป่ยเหลียง จากนั้นจึงหันไปทำความเคารพไทเฮาหลิน "เสด็จย่า"

ภายใต้การส่งสัญญาณของฮ่องเต้เป่ยเหลียง ขันทีน้อยจึงกราบทูลเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้จีเฉิงถิงฟัง จีเฉิงถิงขมวดพระพักตร์ หันพระเนตรไปมองไทเฮาหลิน "เหลียงตี้สิ้นพระชนม์แล้วหรือ?"