บทที่ 125

บทที่ 125

ไทเฮาหลินหนังตากระตุกวูบหนึ่ง นางใช้นิ้วชี้ไปยังร่างที่นอนอยู่บนเปลหาม เอ่ยถามหยั่งเชิง "นี่ผู้ใด"

"ทูลไทเฮา เป็นเหลียงตี้เยี่ยนพะยะค่ะ" องครักษ์ตอบด้วยความนอบน้อม

พอได้ยินดังนั้น สมองของไทเฮาหลินก็อื้ออึงขึ้นมาทันที ตามมาด้วยโทสะที่พลุ่งพล่านขึ้นในอก นางเอ่ยด้วยความไม่พอใจ "เจ้าคนไร้ค่า เป็นผู้ใดให้..."

พูดค้างไว้แค่นั้นก็นิ่งอึ้งไป นางนึกถึงเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน องค์รัชทายาทเอ่ยปากอย่างว่าง่ายว่าจะส่งคนมาให้ นี่เป็นครั้งแรกที่ไทเฮาหลินได้เห็นเหลียงตี้เยี่ยน คิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนตายไปเสียแล้ว!

คำด่าทอที่จ่ออยู่ริมฝีปากเกือบจะหลุดพ้นออกไปแล้ว แต่กลับถูกแม่นมรั้งเอาไว้เสียก่อน ไทเฮาหลินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สะบัดมือไล่ให้องครักษ์ตำหนักบูรพาถอยไป

หลังจากคนจากไปแล้ว ไทเฮาหลินก็รีบร้อนให้คนเข้ามาตรวจดูว่าเหลียงตี้เยี่ยนตายสนิทดีแล้วหรือไม่