บทที่ 88

บทที่ 88

กั๋วกงฉีแอบมาอู้พักผ่อนอยู่ในเรือน พอจิบชาไปได้เพียงคำเดียว ด้านนอกก็มีคนมารายงานว่ามีแขกผู้มีเกียรติมาเยือน เขาขมวดคิ้วแน่น "ไม่พบ"

"ท่านกั๋วกง ผู้มาเยือนคือองค์ชายใหญ่ขอรับ"

พอได้ยินว่าเป็นองค์ชายใหญ่ กั๋วกงฉีก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที รีบสั่งคนไปเชิญฉีอวี่อานมา ครู่ต่อมาเมื่ออีกฝ่ายมาถึง กั๋วกงฉีจึงเอ่ยถาม "องค์ชายใหญ่มาคิดบัญชีเอาความหรือเปล่า"

ฉีอวี่อานสั่นหน้า "ไม่แน่เสมอไป ต้องพบดูก่อนถึงจะรู้"

ด้วยเหตุนี้จึงทำได้เพียงเชิญคนเข้ามา

ชายหนุ่มในชุดคลุมยาวสีม่วงดอกอัญชันเดินเข้ามาด้วยย่างก้าวผ่าเผย โค้งกายคำนับกั๋วกงฉีอย่างนอบน้อม "ท่านกั๋วกง"

กั๋วกงฉีล่วงรู้ฐานะและอนาคตของโม่เชินดี มีหรือจะกล้ารับการคารวะ รีบเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว "มิกล้ารับ ฝ่าบาทเชิญประทับที่นั่งด้านบนพะยะค่ะ"

โม่เชินส่งเสียงตอบรับเบา ๆ ในคอ แล้วนั่งลงบนตำแหน่งประธาน ก่อนจะหันไปทางฉีอวี่อาน "สหายฉี ยามนี้เรื่องตระกูลเซียวด้านนอกเอ็ดอึงกันไปทั่ว คุณหนูใหญ่เซียวถึงขั้นร้องไห้ตีโพยตีพายจะฆ่าตัวตาย หากพวกเราทำเป็นมองไม่เห็น ย่อมต้องล่วงเกินตระกูลเซียวเป็นแน่"

ฉีอวี่อานยิ้มรับอย่างไม่ใส่ใจ "ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย ตระกูลเซียวประคองตัวอยู่ได้อีกไม่นานหรอกพะยะค่ะ"