บทที่ 67

บทที่ 67

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเพ่งมองเซิ่งจิ่นชูด้วยความแน่วแน่ "อย่าคิดว่ามีคนหนุนหลังแล้วจะทำตามอำเภอใจได้ พวกเขาเพียงแค่โลภในทรัพย์สินของเจ้าเท่านั้น"

ทุกคำล้วนคมกริบ ฟังดูคล้ายทำเพื่อตัวนางทั้งสิ้น

เห็นนางไม่เอ่ยคำใด แววตาของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวก็ฉายประกายความหวังขึ้นมาเล็กน้อย นางจึงกล่าวต่อ "จิ่นชู... ความบาดหมางในอดีต ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะนะ"

เซิ่งจิ่นชูส่งเสียงหึในลำคอ ขัดจังหวะคำพูดของอีกฝ่าย "ข้าเพิ่งเคยได้ยินผู้ใช้ความรุนแรงพลิกดำเป็นขาว โยนความรับผิดชอบให้ผู้อื่นทั้งหมดก็วันนี้"

แววตาของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวไหววูบ นางเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ "เจ้ายังจะต่อกรกับตระกูลจ้าวอีกหรือ"

ไร้ซึ่งการตอบรับ สายตาของเซิ่งจิ่นชูทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง สาวใช้ตัวเล็ก ๆ นางหนึ่งกำลังนำทางหญิงชราผู้หนึ่งเดินเข้ามาเรื่อย ๆ ทว่าพอมาถึงระเบียงทางเดินกลับถูกแม่นมถานขวางเอาไว้

หญิงชรากระซิบกระซาบอยู่ครู่หนึ่ง

แม่นมถานหันกลับมามองเซิ่งจิ่นชูด้วยความกึ่งเชื่อกึ่งระแวง

เซิ่งจิ่นชูพยักหน้าน้อย ๆ แม่นมถานจึงยอมเปิดทางให้หญิงชราผู้นั้น