บทที่ 53

บทที่ 53

ยามที่ถูกฉางชิ่งพาตัวออกไปและเดินผ่านจุดที่องค์ชายรองถูกลงทัณฑ์ นางกวาดสายตาแอบมองแวบหนึ่ง องค์ชายรองใบหน้าซีดเผือดและขบกรามแน่นโดยไม่ปริปากส่งเสียงร้องสักแอะ

คล้ายกับรับรู้ได้ถึงสายตาของนาง องค์ชายรองเงยหน้าขึ้นสบตากัน ในแววตาขององค์ชายรองเต็มไปด้วยความเย็นชา "ตระกูลเซิ่งสมรู้ร่วมคิดกับข้าศึกขายชาติเป็นโทษตาย แม้แต่พี่รัชทายาทก็ช่วยเจ้าได้แค่ชั่วครู่เท่านั้น"

ยังไม่ทันที่จิ่นชูจะได้เอ่ยปาก ฉางชิ่งก็หดหมัดขึ้นจรดริมฝีปากแล้วไอเบา ๆ สองครั้ง

เปรี้ยง!

แรงในมือของทหารผู้ปฏิบัติการลงทัณฑ์หนักหน่วงขึ้นกว่าเดิม

"อึก!" องค์ชายรองครางอือในลำคอ เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากโตเท่าเมล็ดถั่ว จนกระทั่งพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

"เหลียงจิ่นจวิ้นจู่ เชิญทางนี้ขอรับ" ฉางชิ่งผายมือไปยังทิศทางหนึ่งแล้วลดเสียงลงอธิบาย "เรื่องนี้ฝ่าบาทจะไม่ทรงนิ่งดูดายอย่างแน่นอน เพียงแต่ช่วงนี้ทำให้ท่านต้องลำบากใจแล้ว"

จิ่นชูมองฉางชิ่งด้วยความประหลาดใจ

ใบหน้าของฉางชิ่งกลับคืนสู่ความเย็นชาและเว้นระยะห่างดังเดิมแล้วเดินนำหน้าก้าวใหญ่ไป