0166

⬢⬢⬢

ตอนที่ 166 คราวนี้คงจะครึกครื้นกันน่าดู

ยามนี้สีหน้าของจีชางที่อยู่ด้านข้างดูย่ำแย่อยู่บ้าง เพียงแต่ว่ามันเป็นเพียงชั่วแวบเดียวเท่านั้นและไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

เพียงแต่จีชางกลับนึกคิดขึ้นในใจเงียบๆ ว่า “ศิษย์สำนักฉานผู้นี้ก็ไม่ต่างอันใดกับนิกายตะวันตก แต่ละคนล้วนหยิ่งยโสโอหังและมองไม่เห็นหัวผู้อื่นทั้งสิ้น”

ก็มิอาจโทษว่าจีชางนึกโกรธเคืองในใจได้ อย่างไรเสียเขาก็คือเจ้าแคว้นซีฉี ต่อให้เป็นคนของสำนักฉานมาเยือน ก็ควรจะมาเข้าเฝ้าคารวะเขาก่อนเป็นอันดับแรก

ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบ บรรดาศิษย์ของทั้งสองสำนักนอกเหนือจากเจียงจื่อหยาที่ทำความเคารพเขาแล้ว คนอื่นๆ ล้วนทำราวกับเขาเป็นเพียงสิ่งประดับไร้ตัวตน

ทว่ากลับเป็นบุตรชายทั้งสองของตนเองที่ทำให้บรรดาศิษย์ทั้งสองสำนักให้ความสนใจเป็นอย่างยิ่ง