0147

⬢⬢⬢

ตอนที่ 147 จีชางกลับแคว้นขอหูหนาน

“ฝ่าบาท ข้าพเจ้าเห็นว่าที่มหาเสนาบดีเฟ่ยกล่าวมานั้นถูกต้อง ยามนี้เกรงว่าจีชางคงยากลำบากแม้แต่จะใช้ชีวิตด้วยตนเอง คนเช่นนี้ต่อให้รั้งตัวไว้ที่เฉาเกอฃก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี” โหยวหุนก้าวออกแถวกล่าวขึ้น

โจ้วอ๋องได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้า พลางเอ่ยกับจีชางว่า “เก็บของพวกนั้นของเจ้าเสียเถิด อย่ามาทำตัวน่าอัปยศต่อหน้าเราผู้เป็นราชาเลย”

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเห็นใจข้าพเจ้าผู้ชรา” เมื่อจีชางกล่าวจบ ก็เก็บอุปกรณ์เสี่ยงทายเข้าไว้ในแขนเสื้อ

ทว่าเวลานั้นป๋ออี้เข่าก้าวขึ้นไปประคองจีชางให้ลุกขึ้น พร้อมกับเอ่ยว่า “ท่านพ่อท่านต้องลำบากแล้ว”

“เหตุใดเจ้าจึงมาได้เล่า สุขภาพของมารดาเจ้าในเวลานี้เป็นเช่นไรบ้าง? จีฟาและคนอื่น ๆ สบายดีกันหรือไม่?” จีชางเอ่ยถามป๋ออี้เข่าด้วยน้ำเสียงสั่นเทา