0092

⬢⬢⬢

ตอนที่ 92 มีนามไร้ความจริงจะได้หรือมีความจริงไร้นามดี

การนี้อดทำให้โจ้วอ๋องมองไปยังประมุขทงเจี้ยวด้วยความหวังว่าประมุขทงเจี้ยวจะช่วยตักเตือนศิษย์ของตนเองและไม่กระทำการรุนแรงต่อเขา

ทว่าสิ่งที่โจ้วอ๋องคาดไม่ถึงคือเวลานี้ทัศนียภาพเบื้องหน้าของตนกลับแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ความน่าเกรงขามดั้งเดิมมลายหายไปและถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศอันแสนอบอุ่น

“นี่คือถ้ำบำเพ็ญเพียรของข้าบนเกาะจินเอ๋า เจ้าหาที่นั่งตามใจชอบเถอะ” พระแม่จินหลิงเอ่ยปากกล่าวกับโจ้วอ๋อง

เมื่อเห็นสีหน้าของพระแม่จินหลิงอ่อนโยน โจ้วอ๋องจึงไม่เกรงใจและนั่งลงบนเตียงสำหรับพักผ่อนของพระแม่จินหลิงทันที การนี้ทำเอาพระแม่จินหลิงรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง