บทที่ 443 ถ้ามีจริง ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะพิพากษาวิถีสวรรค์

บทที่ 443 ถ้ามีจริง ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะพิพากษาวิถีสวรรค์

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซางชิวจือก็ครุ่นคิดพลางเดินวนรอบก้อนหินยักษ์หนึ่งรอบ ผิวของมันไม่เรียบ มีทั้งส่วนที่นูนขึ้นและรอยแยกไม่เป็นระเบียบ

ผิวของมันเป็นสีเทาดำแบบโบราณ เมื่อสะท้อนแสงไฟสลัว ๆ ก็เห็นประกายเล็กน้อย

เถาวัลย์หนาใหญ่เลื้อยขึ้นมาจากใต้ดินตามแนวก้อนหินยักษ์ พันมันไว้แน่น ราวกับต้องการใช้ก้อนหินปิดกั้นแกนค่ายกลเอาไว้ให้มิด

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีไอสีดำสายแล้วสายเล่าลอยออกมาจากช่องว่างระหว่างก้อนหินยักษ์กับแกนค่ายกล วนเวียนอยู่รอบบริเวณ