บทที่ 398 เขาฆ่าเราได้เหมือนฆ่ามด

บทที่ 398 เขาฆ่าเราได้เหมือนฆ่ามด

“ติ๊ง—”

ประตูลิฟต์เปิดออก แสงสว่างจ้าสาดเข้าไปในโถงทางเดินมืดมิด

เฉินเหวินซานเงยหน้ามองจอแสดงชั้น พอแน่ใจว่าถึงชั้นของตัวเองแล้ว เขาก็ก้าวเข้าไปในความมืด

เมื่อลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง โถงทางเดินก็กลับมามืดอีกครั้ง

เฉินเหวินซานล้วงกุญแจออกจากกระเป๋า แล้วเบี่ยงตัวเดินไปยังประตูห้องทางขวามือ

กุญแจยังไม่ทันเสียบเข้ารูกุญแจ การเปิดประตูของเฉินเหวินซานก็ชะงัก เขาหันขวับไปมองพร้อมตะโกนอย่างระแวดระวัง “ใครอยู่ตรงนั้น?”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นอย่างเชื่องช้าจากมุมมืดสนิท

“ดึกป่านนี้ถึงเพิ่งรู้ตัว เฉินเหวินซาน หลายปีมานี้นายไม่พัฒนาเลยนะ”