บทที่ 300 กุหลาบทะเลโลหิต 11_ ไปไกล ๆ เลย สกปรก

บทที่ 300 กุหลาบทะเลโลหิต 11: ไปไกล ๆ เลย สกปรก

“แงงงง…”

“เบา ๆ หน่อย เบา ๆ โธ่ ท่านบรรพชนตัวน้อย หยุดร้องได้ไหม”

“เอาไปอุ้มที ฉันไม่ไหวแล้ว”

“หยุดร้องได้ไหม”

“แงงงงงแง…”

เสียงร้องแหลมสูงดังขึ้น ดึงดูดความสนใจของผู้เล่นในห้องจัดเลี้ยง

ซางชิวจือมองตามเสียงไป ก็เห็นเมิ่งฉินอุ้มเด็กอยู่พลางปลอบไม่หยุด สีหน้าหงุดหงิดและร้อนใจ

แต่ไม่ว่าเธอจะปลอบอย่างไร เด็กก็ยังร้องไม่หยุด แถมยิ่งร้องเสียงดังขึ้นอีก

“น่ารำคาญชะมัด” หลิวโหย่วเฉียนพูด “มาเล่นเกมสืบสวนบทบาทแล้วยังพาลูกมาด้วยทำไม?”