กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 137 ฉันแค่จะหยิบผ้ากันเปื้อน เธอทำหน้าอะไรแบบนั้น?
หานอวี้ซานยิ้มกว้าง ถามอย่างเบิกบาน “อาจารย์อาซาง ผมทำได้ดีใช่ไหม?”
ซางชิวจือเหลือบมองเขา ก่อนบอกเซียวอี้ว่า “ส่งพระโพธิสัตว์ไม้ตัวนี้ไปชำระล้างที่วัดเถอะ อย่าปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือคนจิตใจชั่วร้ายอีก”
เซียวอี้เดินเข้าไปสองสามก้าว ทำท่าจะอุ้มพระโพธิสัตว์ไม้ หลัวเทียนเฉิงจึงพูดว่า “ส่งมาให้ผมเถอะ นายตำรวจเซียว ผมจะเอากลับไปที่อารามเจิ้งอี”
เซียวอี้ชะงักมือ คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “งั้นก็รบกวนนักพรตหลัวแล้ว”
“ไม่เป็นไร” หลัวเทียนเฉิงพูดพลางมองซางชิวจือ “อาจารย์อาซาง คุณคิดว่า…”
สายตาของเขากวาดผ่านหานอวี้ซาน ไป๋เซียวกับคนอื่น ๆ แล้วเหลือบมองเลี่ยวหลานฝู
ซางชิวจือไม่อ้อมค้อม ประกาศผลทันที “หานอวี้ซานกับไป๋เซียวอยู่ต่อ”
เมื่อได้ยินผล หลัวเทียนเฉิงก็มองหานอวี้ซานกับไป๋เซียวที่ดีใจจนแทบบ้าอย่างเข้าใจ
ตั้งแต่ตอนเลือกวิธีจัดการ หานอวี้ซานกับไป๋เซียวก็ชนะนักพรตเต๋าอีกสองคนแล้ว