บทที่ 122 สถานีเชื่อมหยินหยาง 5_ เธอไม่คู่ควรกับคำว่าแม่

บทที่ 122 สถานีเชื่อมหยินหยาง 5: เธอไม่คู่ควรกับคำว่าแม่

ในบ่ายวันที่ฟ้าแจ่มใส มีเสียงดนตรีบรรเลงแสนไพเราะดังขึ้นในร้านกาแฟตรงหัวมุม ลมหนาวของนครหลวงในเดือนพฤศจิกายนพัดพาความเย็นมา กระทบดอกไม้ป่าสีม่วงหน้าร้านกาแฟให้ไหวเอน

ซางชิวจือกับเฟิงเยี่ยนนั่งอยู่มุมหนึ่งริมหน้าต่างกระจก แสงอาทิตย์หลังบ่ายสองสะท้อนจากอาคารฝั่งตรงข้าม สาดลงบนพุ่มไม้เตี้ย ๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากซางชิวจือพอดี

แสงแดดค่อย ๆ เคลื่อนตัว เสียงแก้ววางลงบนโต๊ะ เสียงพลิกหน้าหนังสือ เสียงพูดคุย เสียงรถที่ดังแว่วมา และเสียงดนตรีบรรเลงทุ้มต่ำจากลำโพง ล้วนดังสลับกันมาให้ได้ยินเป็นระยะ