บทที่ 117 เธอคือเด็กที่วิถีสวรรค์ส่งมา

บทที่ 117 เธอคือเด็กที่วิถีสวรรค์ส่งมา

เย่ถงเฉิน ถ้าถูกจับตัวอยู่ก็กะพริบตาสองทีสิ

อยู่ ๆ ก็โดนเรียกศิษย์พี่แบบไม่ทันตั้งตัวเลย

“พวกคุณเรียกกันทั้งศิษย์พี่ทั้งอาจารย์อาแบบนี้… ถ้าไม่รู้คงนึกว่าฉันเป็นศิษย์ของอารามเจิ้งอี” ซางชิวจือบ่น

แม้ในศาสนาเต๋าทุกคนจะเรียกกันว่าศิษย์พี่ศิษย์น้องไม่ว่าหญิงหรือชาย แต่ซางชิวจือไม่เคยฝากตัวเป็นศิษย์ อยู่ ๆ ก็ถูกเรียกว่าศิษย์พี่กับอาจารย์อา ฟังอย่างไรก็ชวนประหลาด

หานอวี้ซานยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวแบบต้าไป๋ “อาจารย์อา นี่เป็นคำกำชับพิเศษจากท่านอาจารย์กับอาจารย์ปู่ คุณลองปรับตัวให้ชินก็พอ”

ซางชิวจือยิ้มอย่างจนใจ กำลังจะพูด ก็เห็นหลัวเทียนเฉิงเดินเร็ว ๆ มาจากลานด้านหลัง “ศิษย์พี่ซาง มาเร็ว ๆ ท่านอาจารย์รอคุณอยู่ที่ลานด้านหลัง”