กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 97 พระแม่ประทานบุตร 30: พวกมนุษย์สามัญกล้าดีอย่างไร?!
หมอกสีเทาดำแผ่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า ท้องนามืดสนิทราวกับแผ่นหมึก ไร้ซึ่งไออุ่นและแสงดาว
ผืนดินทั้งผืนดูราวกับเหล็กที่ถูกเผาจนแดงก่ำ เปล่งแสงสีแดงเพลิง เสียงคำรามทุ้มต่ำของมารดังแว่วมาจากหุบเหวเป็นระยะ
เฟิงเยี่ยนสวมชุดคลุมยาวสีดำสนิท ก้าวผ่านแสงสีแดงฉานอันน่าสะพรึงไปทีละก้าว ลวดลายลึกลับสีทองอร่ามบ่งบอกถึงความหรูหราของอาภรณ์ ผมยาวสลวยราวน้ำตกทิ้งตัวลงด้านหลัง พลิ้วไหวไปตามจังหวะก้าว
ระหว่างฟ้าดิน สายลมโหยหวนคำราม เปลวเพลิงกรรมที่โหมกระหน่ำแผดเสียงก้อง
“องค์จักรพรรดิเทพ”
ชายร่างใหญ่สูงสองเมตร ใบหน้าเคร่งขรึมเด็ดเดี่ยวเดินเข้ามา เขาค้อมกายคารวะเฟิงเยี่ยนอย่างนอบน้อม ก่อนเดินตามเฟิงเยี่ยนไปทางด้านขวาค่อนไปข้างหลัง