กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อาหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของบ้านเกิดถูกยกมาวางบนโต๊ะ ในที่สุดก็ทำเสร็จไปสิบกว่าจาน ส่วนที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเชฟคาร์เมนคอยเพิ่มเติมให้ ตอนนี้โม่เย่เองก็ต้องไปกินข้าวแล้วเช่นกัน
โม่เย่ล้างมือจนสะอาด ก่อนจะอุ้มฟีนิกซ์น้อยเว่ยหลิงหลงของเขาลงมาจากลำคอ ผิวพรรณของลูกสาวนั้นละเอียดอ่อนดุจกระเบื้องเคลือบสีขาว เปล่งประกายแวววาวใสกระจ่างราวกับจะบีบให้มีน้ำไหลออกมาได้จริง ๆ ทำให้ผู้คนรู้สึกเอ็นดูเป็นอย่างมาก
“เว่ยหลิงหลง ครั้งนี้พ่อจะอยู่เล่นเป็นเพื่อนเธอหลายเดือนเลยนะ จะไม่ยอมห่างจากลูกรักของพ่ออีกแล้ว!”
โม่เย่อุ้มลูกสาวไว้ในอ้อมแขน แววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่ อดไม่ได้ที่จะหยิกแก้มยุ้ย ๆ ของเว่ยหลิงหลงอย่างหมั่นเขี้ยว
“ปะป๊า~”