กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากสูญเสียเรือรบไปบ้างแล้ว ระยะจากชายฝั่งยังเหลืออีกหลายร้อยเมตร ที่นี่คือพื้นที่ที่กองโจรสลัดโม่เย่ยิงปืนใหญ่หนักหน่วงที่สุด แม้แต่ผลไม้แรงโน้มถ่วงของฟูจิโทระ อิชโช ก็ยังครอบคลุมพื้นที่กว้างขนาดนั้นไม่ไหว จึงไม่อาจสกัดกระสุนปืนใหญ่ได้ทั้งหมด
“ฮึ่ม~ ต่อไปก็ปล่อยเป็นหน้าที่ฉันเอง!! เตรียมตัวรับการปะทะประชิดเรืออันโหดเหี้ยมได้เลย!! มูฮะฮะฮะ~”
‘ป่าแห่งความเกลียดชัง’
เรียวกูยูหัวเราะลั่น เห็นเพียงเขาเดินไปที่หัวเรือ ชูมือทั้งสองขึ้น เถาวัลย์และต้นไม้นับไม่ถ้วนงอกออกมา แม้แต่เรือรบเบื้องหน้าก็มีเนื้อไม้มหาศาลแผ่ขยายออกมา ในชั่วพริบตาก็เปลี่ยนท้องทะเลกว่าร้อยสองร้อยเมตรนี้ให้กลายเป็นป่า
“ฉันคือธรรมชาติ ป่ากับทะเลนั้นเหมือนกัน ทั้งคู่คือมารดาแห่งชีวิต”