เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คืนนั้น หลังจากทิ้งทองคำหลายร้อยชั่งไว้ให้คอบร้าเป็นงบประมาณในการพัฒนา กองผจญภัยโม่เย่ก็แล่นหีบศักดิ์สิทธิ์แม็กซิมลับหายไปในความมืดมิดแห่งราตรี
ทิ้งไว้เพียงเหวยเหวยที่ดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตา
“เหวยเหวยเอ๋ย หากเจ้าว่างเมื่อไรก็ไปเที่ยวเล่นที่เกาะเจียย่าหรือขึ้นไปบนเกาะเวหาก็ได้นะ พระราชบิดายังพอมีเรี่ยวแรงดูแลอาราบาสต้าได้เป็นอย่างดี”
คอบร้ามองดูบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนที่กำลังโศกเศร้า จึงเอ่ยปากปลอบโยนขึ้นมา
“ลูกจะพยายามเป็นกษัตริย์ที่คู่ควรให้ได้ จะได้ช่วยงานโม่เย่ได้ค่ะ!” เหวยเหวยหันหลังเดินกลับเข้าสู่พระราชวัง
“เหวยเหวยเอ๋ย เจ้ากับโม่เย่พยายามกันตั้งหลายครั้งแล้ว ไม่คิดจะรีบมีไอ้หนูอ้วนท้วนสักคนไว้ให้อุ่นใจหน่อยหรือ” จู่ ๆ คอบร้าก็โพล่งประโยคเด็ดใส่แผ่นหลังของเหวยเหวย