กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 70 คู่สามีสามีทานมื้อเที่ยงด้วยกัน (ไปโรงอาหารพนักงานกันเลย)
มู่หรงซวี่ทรุดลงคุกเข่ากับพื้นโครมหนึ่ง หน้าซบลงระหว่างขาทั้งสองข้าง ไหล่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
เขาร้องไห้แบบไม่มีเสียง มีเพียงบางครั้งที่หลุดเสียงสะอื้นที่อัดอั้นถึงขีดสุดออกมาจากลำคอหนึ่งสองครั้ง
คนที่เขาเกลียดมาสามปี ตายแล้ว
ตัวตนที่เขาใช้ความคิดอย่างหนักแย่งกลับมา กลายเป็นเรื่องตลก
ใจเขาเจ็บเหลือเกิน เจ็บเหลือเกิน
มู่หรงเสวียนก้มมองผู้ชายที่ร้องไห้เหมือนหมาจรจัดคนนี้ แล้วยกข้อมือดูนาฬิกาสีเงินที่เซิ่งสื่อบังคับใส่ให้เขาเมื่อเช้า
สิบเอ็ดโมงแล้ว
มื้อเช้ายังย่อยไม่หมดในท้อง แต่ก็รับปากเซิ่งสื่อไว้ว่าจะไปกินข้าวเที่ยงด้วย
เขาจึงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ปลายรองเท้าเตะน่องมู่หรงซวี่ที่คุกเข่าอยู่กับพื้นเบา ๆ