กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หนึ่งราตรีสำหรับคนทั่วไปเป็นเพียงเรื่องลืมตาขึ้นแล้วหลับตาลงเท่านั้น ทว่าสำหรับเถ้าแก่หลี่ เถ้าแก่หวัง และคนอื่น ๆ กลับยาวนานราวกับทุกอึดใจผ่านไปเป็นปี
พวกเขาพลิกตัวไปมาตลอดทั้งคืน กว่าจะรอให้ขอบฟ้าเริ่มเผยแสงรำไร เถ้าแก่หวังก็รีบลุกจากเตียงลงไปชั้นล่าง และพบเถ้าแก่หลี่ที่กำลังเตรียมออกจากโรงเตี๊ยมตรงหัวมุมบันไดพอดี
ทั้งสองสบตากันก็เข้าใจความตั้งใจของอีกฝ่าย เถ้าแก่หวังรีบยื่นมือคว้าแขนเถ้าแก่หลี่ไว้ “เถ้าแก่หลี่ เบาเสียงหน่อย พวกเราไปดูนอกเมืองกันก่อน”
ชุยชิงอีเองก็ตื่นแต่เช้าตรู่ ทว่าสถานะของนางในตอนนี้ไม่ค่อยเหมาะจะปรากฏตัวที่คลังสินค้า มิใช่เพราะนางดูแคลนพ่อค้า แต่สถานะของนางเหมาะจะนั่งบัญชาการอยู่เบื้องหลังมากกว่า