กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ชุยชิงอีรีบยื่นมือไปตบหลังมือของจวี่รั่วที่วางอยู่ตรงขอบเตียงเบา ๆ “เจ้าทิ้งแม่นางไว้ ข้าดีใจยิ่งนัก หากคิดถึงเด็กค่อยกลับไปเยี่ยมก็ได้”
คราวนี้จวี่รั่วจึงเปลี่ยนจากร่ำไห้เป็นยิ้ม “คุณหนูไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอกเจ้าค่ะ ที่บ้านมีคนตั้งมากมายคอยดูแลเขาอยู่”
นับตั้งแต่จวี่รั่วคลอดบุตร ตระกูลเฉียวก็จ้างคนมาช่วยด้วย การให้คนหลายคนดูแลเด็กเพียงคนเดียวนั้นย่อมเหลือเฟือ
ต้องยอมรับว่า ก่อนหน้านี้ตอนที่เถาจือกับแม่นมชุ่ยคอยรับใช้ นางยังไม่รู้สึกอะไรนัก ทว่าพวกนางเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก จวี่รั่วจึงดูแลชุยชิงอีได้คล่องแคล่วกว่าอย่างแท้จริง แม้แต่ชุยชิงอีเองก็รู้สึกสบายใจขึ้นอย่างบอกไม่ถูก