กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
กงซิ่วมาเยือนตำบลหลูฮวาอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้นางมาเพื่อกล่าวอำลาชุยชิงอี
ทั้งสองยืนอยู่ในป่าหม่อน เมื่อทอดสายตามองออกไป ต้นหม่อนที่ปลูกไว้เมื่อปีก่อนบัดนี้ปรับตัวเข้ากับผืนดินและสภาพอากาศของตำบลหลูฮวาได้แล้ว ใต้ผืนดินที่ผู้คนมองไม่เห็น รากต้นอ่อนกำลังดูดซับสารอาหารอย่างบ้าคลั่ง
ภูเขาทางใต้จะอย่างไรก็ไม่นับว่าแห้งแล้ง หลังปลูกต้นกล้าหม่อนแล้วก็ไม่จำเป็นต้องใส่ปุ๋ยเพิ่มเติม ขอเพียงมีแสงแดดและน้ำฝนเพียงพอ ก็เติบโตแข็งแรงได้โดยไม่ต้องกังวลมากนัก
กงซิ่วใช้นิ้วหยิบใบไม้อ่อนนุ่มใบหนึ่งขึ้นมา สีหน้าของนางเผยความสับสนเล็กน้อยยามเผชิญกับสิ่งที่ไม่รู้
ชุยชิงอีเอ่ยว่า “ต้นหม่อนของพวกเรายังโตไม่เต็มที่ การเดินทางไปเจียงตูอาจรอไว้อีกสักหน่อยก็ได้”