กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
พอพูดถึงเรื่องนี้ ชุยชิงอีก็ยิ่งไม่กังวล “วางใจเถิด ที่บ้านยังมีเจ้าคนกินเปล่าอยู่มิใช่หรือ”
เมื่อพูดถึงเจ้าคนกินเปล่า เถาจือก็อดยิ้มอย่างรู้ใจกันไม่ได้
“ท่านไม่กลัวหรือว่าเจ้าคนกินเปล่าผู้นั้นจะล่อลวงว่างไฉของพวกเราไป”
“ว่างไฉฉลาดหลักแหลมถึงเพียงนั้น ย่อมแยกออกว่ากินอิ่มทุกมื้อกับอดมื้อกินมื้อแตกต่างกันอย่างไร” เรื่องนี้ชุยชิงอีมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม
ภายในภูเขาที่ไม่ลึกนัก หมาป่าดำกำลังกินเป็ดย่างตัวโตสีเหลืองทองฉ่ำน้ำมันซึ่งว่างไฉนำมาให้ ดวงตาสีอำพันของมันเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง มันไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดบนโลกนี้จึงมีของอร่อยถึงเพียงนี้ ทั้งยังอร่อยกว่าสิ่งที่มันเคยกินเมื่อหลายวันก่อนเสียอีก