ตอนที่ 168 จิงเว่ยผู้บุ่มบ่าม

แต่เวลานี้เขาก็ไม่สะดวกจะเอ่ยปากไล่สุนัขออกไปอีก ยิ่งไปกว่านั้นเขาคาดว่าทั้งสุนัขและคนคงไม่ฟังคำเขาอยู่ดี

ชุยชิงอีมองตามสายตาของจิงเว่ยไป พลางลูบศีรษะใหญ่ของว่างไฉอย่างเป็นธรรมชาติ ว่างไฉก็ให้ความร่วมมือด้วยการเชิดศีรษะขึ้น เพื่อให้นางลูบได้ถนัดมือยิ่งขึ้น

ความรู้ใจกันระหว่างคนหนึ่งกับสุนัขหนึ่งตัวเกิดจากการอยู่ร่วมกันมาเนิ่นนาน และจากความฉลาดรู้กาลเทศะโดยกำเนิดของว่างไฉ ภาพนั้นทำให้จิงเว่ยริษยาเป็นอย่างยิ่ง

ในเวลาเช่นนี้ ต่อให้ชุยชิงอีไม่เอ่ยปาก ว่างไฉย่อมเฝ้าอยู่ข้างกายนางไม่ห่างแม้แต่ชุ่นเดียวแน่นอน ด้วยเหตุนี้คนเราอยู่บนโลก บางครั้งเพียงทำความดีไปเถิด ย่อมไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้รับผลดีตอบแทน

จวี่รั่วเดินตามเข้ามา เติมน้ำชาให้แขกและชุยชิงอีคนละถ้วย ก่อนจะถอยออกไป