ตอนที่ 149 เหมาหนี่เล่อ

โจวอู่เหลือบมองชายที่ยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตรายใด ๆ ก็เรียกซั่วเฟิงกลับไปด้วยกัน

ซั่วเฟิงลุกขึ้นอย่างว่าง่ายแล้วเดินตามหลังโจวอู่ไป ต้องยอมรับว่าตั้งแต่ซั่วเฟิงย้ายไปอยู่ศาลาว่าการอำเภอ คุณภาพชีวิตก็พุ่งขึ้นเป็นเส้นตรง ผู้คนในศาลาว่าการทุกคนรวมถึงโจวเยี่ยนซิวต่างก็เอ็นดูมันอย่างมาก ตอนนี้ในครัวหลังศาลาว่าการถึงกับมีคนคอยดูแลอาหารของมันโดยเฉพาะ

ไม่ว่าจะเป็นไก่ เป็ด ปลา หรือเนื้อ ขอเพียงเป็นสิ่งที่มันชอบกิน โจวอู่ก็ไม่เคยหวง

กลับไปตอนนี้ ครัวหลังก็เตรียมอาหารของมันไว้พร้อมแล้วตั้งแต่เนิ่น ๆ

จิงเว่ยมองแผ่นหลังของโจวอู่และซั่วเฟิงที่จากไป แล้วลูบหนวดเคราเต็มใบหน้าของตน มีความรู้สึกโล่งใจอยู่บ้างที่ตอนออกมาจากโรงเตี๊ยมไม่ได้โกนหนวดเครา

“ติ๊งแล๊ง……”

กระดิ่งเลิกเรียนของสำนักศึกษาสตรีดังขึ้น ชุยชิงอีเดินตามหลังเหล่านักเรียนออกมา เห็นจิงเว่ยยังคงรออยู่outsideลานเรือนก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก นางกำชับจวี่รั่วคำหนึ่งก็เตรียมจะไปดูที่โรงเตี๊ยมกับชายผู้นี้

ว่างไฉไม่ต้องสั่งเสีย มันติดตามไปด้วยตนเองอย่างรู้งาน

ยามทั้งสองเดินเคียงข้างกันบนถนน ถึงจะมีว่างไฉคอยสร้างเสียงดังเป็นระยะ ๆ แต่การไม่เอ่ยวาจาก็เลี่ยงความรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่ได้อยู่ดี กลัวว่าตนยังไม่ทันเดินถึงโรงเตี๊ยมก็อาจจะใช้ความกระอักกระอ่วนนั่นแหละขูดพื้นรองเท้าปักลายจนแหลก ชุยชิงอีจึงได้แต่ลองเอ่ยปากหาหัวข้อสนทนา

“สำนักคุ้มภัยของหัวหน้าคุ้มภัยจิงเปิดอยู่ที่ใด เหตุใดจึงคิดจะมาที่อำเภอตงผิงเล่า?”