ตอนที่ 114 อัดยับ

ที่ทับกระดาษทำจากหินมีน้ำหนักไม่น้อย หากเพิ่มแรงแล้วฟาดลงบนมือ ความเจ็บปวดย่อมไม่ต้องพูดถึง

เมื่อเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอันแสนโหยหวนดังขึ้น จวี่รั่วกับป้าฉินที่ได้ยินเสียงแล้วออกมาดูสถานการณ์ต่างพากันยกมือปิดหู

ว่างไฉเองก็นั่งหมอบอยู่กับที่ มันยื่นอุ้งเท้าหน้าออกไปหยั่งเชิงสองสามครั้งแล้วก็หดกลับ ตามสัญชาตญาณอันเฉียบคมของสัตว์ เวลานี้เหมาะแก่การเฝ้าอยู่กับที่มากกว่า

ชายผู้นั้นกุมมือที่เจ็บปวดแสนสาหัส พลางแยกเขี้ยวยิงฟัน ครั้นพอทุเลาความเจ็บลงเล็กน้อยก็เริ่มด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคาย “บัดซบ นางผู้หญิงเหม็นโฉ่ เจ้ากล้าตีข้าเชียวหรือ ดูสิว่าข้าจะไม่จัดการเจ้าให้ตาย”