ตอนที่ 99 แม่สื่อมาถึงบ้าน

เขายังคว้าข้อมือของหวังเสี่ยวเฉียนเอาไว้ พยายามยัดข้อมือของหวังเสี่ยวเฉียนใส่มือหมอ

หางตาของหมอกระตุกอย่างแรง ในใจพรั่งพรูคำก่นด่า ‘ช่างเป็นคนไม่รู้กาลเทศะเสียจริง’

หวังเสี่ยวเฉียนหลับอย่างสะลึมสะลือ เมื่อรู้สึกว่ามีคนดึงข้อมือของตน เขาก็สะบัดออกอย่างหงุดหงิด โจวฉีพลันนิ่งอึ้ง

“หึ”

ในที่สุดโจวเยี่ยนซิวก็อดไม่ไหว หลุดแค่นหัวเราะเย็นชาเป็นครั้งแรกของวันนี้ออกมา เดิมทีเหตุใดเขาจึงทิ้งโจวห่าวไว้ในนครหลวง แล้วพาเจ้าคนโง่ใหญ่อย่างโจวฉีมายังอำเภอตงผิงกันนะ?

ณ มุมที่โจวเยี่ยนซิวมองไม่เห็น โจวเหวินกับโจวอู่กลั้นหัวเราะจนใบหน้าแดงก่ำ ทั้งสองสบตากัน ‘หากไม่มีเจ้าคนโง่ใหญ่อย่างโจวฉี ชีวิตในอำเภอตงผิงของพวกเขาคงน่าเบื่อเพียงใด’

ท้ายที่สุด โจวฉีก็ถูกส่งไปเฝ้าประตูให้หวังเสี่ยวเฉียน