ตอนที่ 47 รับศิษย์

ดูท่าทางดีอกดีใจของนางแล้ว ชุยชิงอีได้แต่ทอดถอนใจ แม่นางผู้นี้ช่างเป็นคนแดนใต้ในอุโมงค์ใต้ดินโดยแท้

จากนั้นนางก็สอดมือทั้งสองเข้าไปใต้ผ้าห่ม ความอบอุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของแท่นนอนอุ่นซึ่งเจือกลิ่นอายควันไฟไหลผ่านฝ่ามือไปยังแขนขาและกระดูกทั่วร่าง ความสบายเช่นนี้ทำให้ชุยชิงอีอยากถอนหายใจออกมา

ความรู้สึกเช่นนี้เอง คือความอาลัยถิ่นเกิดของคนแดนเหนือ ช่างห่างหายไปนานเหลือเกิน

ค่ำคืนนั้นทั้งสองจึงนอนบนแท่นนอนอุ่น ก่อนเข้านอนพวกนางเติมถ่านไม้ก้อนใหม่ลงในช่องเตาใต้แท่นนอนแล้วปิดประตูช่องเตาให้สนิท คืนนั้นชุยชิงอีนอนหลับสบายเป็นพิเศษ แม้แต่จวี่รั่วที่ตื่นตรงเวลาทุกวันก็ยังนอนเลยเวลา

เป็นว่างไฉที่รอแล้วรอเล่าอยู่ด้านนอก แต่ก็ยังไม่เห็นเจ้านายออกมา มันจึงใช้เท้าตะกุยประตูไม้อย่างแรง จนปลุกทั้งสองให้ตื่นขึ้น