ตอนที่ 37 มีน้ำใจตอบแทนกัน

แม้ซ่งสิงจะยังคงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่เขาก็เข้าใจดีว่าคงเป็นไปไม่ได้ที่จะได้รู้จักท่านหนานเฉิง เพราะผู้ที่สามารถเขียนบันทึกฟ้าใสออกมาได้ ย่อมต้องเป็นผู้มีปณิธานยิ่งใหญ่ และไม่มีทางอยู่ในสถานที่เล็ก ๆ อย่างอำเภอตงผิงตลอดไปแน่นอน

เพียงถ้อยคำไม่กี่ประโยค ซ่งสิงก็ปักใจเชื่อแล้วว่าท่านหนานเฉิงคงเดินทางท่องยุทธภพและผ่านอำเภอตงผิงมา เพียงไม่รู้ว่าเถ้าแก่ร้านม่อเซียงมีวาสนาอันใด จึงได้รู้จักผู้มีพรสวรรค์ยิ่งใหญ่อย่างท่านหนานเฉิง

คำพูดของซ่งสิงดึงดูดความสนใจจากผู้คนบางส่วนอีกครั้ง ถึงอย่างไรในหมู่นักเรียนยุคนี้ จะมีผู้ใดบ้างที่ไม่ใฝ่ฝันว่าสักวันหนึ่งตนจะได้เข้าสู่ราชสำนัก อาศัยความรู้ความสามารถของตนสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ และมีชื่อจารึกไว้ในประวัติศาสตร์

“ซ่งสิง บันทึกฟ้าใสเล่มนี้ช่วยการสอบขุนนางได้จริงหรือ?”