เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102 ปากของฉัน
ตอนเขายื่นมือออกไป หลินเสี่ยวกำลังจะห้ามแต่ไม่ทัน ฉินเนี่ยนซีมองคนตรงหน้าแล้วชะงัก ฉินเถียนหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง กำลังจะอธิบาย เสียงของฉินเนี่ยนซีก็กดต่ำด้วยความโกรธ “ฉินเถียน ปากเธอเป็นอะไร ใครทำ?”
ฉินเถียนชะงัก “ปากฉัน?”
หลินเสี่ยวไม่ได้สังเกตมาก่อน พอมีคนทักก็เลยมองปากฉินเถียนแวบหนึ่ง แดง ๆ บวม ๆ ดูไม่เหมือนโดนน้ำร้อนลวก แต่เหมือนถูกใครจูบมา
แต่นี่เกี่ยวอะไรกับฉินเนี่ยนซี? อีกอย่าง...ฉินเนี่ยนซีรู้จักฉินเถียนได้ยังไง!
ฉินเถียนแตะริมฝีปากตัวเองแล้วหยิบมือถือขึ้นมาส่อง ฉินเนี่ยนซีนึกชื่อหนึ่งขึ้นมา “หรงอันใช่ไหม?”
ถ้าเป็นแบบนั้นเรื่องใหญ่แน่!
เธอรีบโบกมือ “ไม่ใช่ ไม่ใช่ ฉันกินหม้อไฟแล้วโดนลวก! อย่าคิดไปเอง!”
“กินหม้อไฟแล้วปากเป็นแบบนี้เลยเหรอ?” ฉินเนี่ยนซีสงสัย
ฉินเถียนพยักหน้า “โดนลวกจริง ๆ อย่าคิดไปเอง!”