เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 100 คิดว่าตอนนี้ฉันไปได้หรือไง
เย่เสวี่ยเสวี่ยมองเธอแวบหนึ่ง “คิดว่าตอนนี้ฉันไปได้หรือไง?”
ในเมื่อใส่ชุดนักเรียน แต่งหน้าประณีต ต่อให้เดินอยู่ท่ามกลางผู้คนก็ยังโดดเด่นจนไม่อาจมองข้าม แบบนี้ไปไม่ได้จริง ๆ
พระเอกซั่วกวงยิ้มพลางเดินเข้ามา ดวงตาคู่มีเสน่ห์กวาดมองเย่เสวี่ยเสวี่ย ต้องบอกเลยว่าเย่เสวี่ยเสวี่ยที่เข้าวงการมาตั้งแต่เป็นดาราเด็กนั้นสวยจริง ๆ หน้าตาสวยได้มาตรฐาน แต่คนหน้าตาแบบนี้ในวงการบันเทิงก็มีไม่น้อย เพียงแต่บรรยากาศรอบตัวเธอพิเศษมาก จะบอกว่าใสซื่อก็ใช่ จะบอกว่าเย้ายวนก็ใช่ จะบอกว่าฉลาดก็ไม่ผิด บรรยากาศหลากหลายแบบผสมรวมกันอยู่บนตัวเธอแต่กลับไม่ดูขัดกัน นี่คงเป็นสิ่งที่ดึงดูดคนอื่นได้มากที่สุด
เย่เสวี่ยเสวี่ยหุบขายาว ๆ แล้วหยิบเสื้อมาคลุม “มีอะไร?”
ซั่วกวงบอกว่า “ผู้กำกับให้ฉันมาซ้อมบทกับเธอ”
“อ้อ ไม่ได้ซ้อมกันไปแล้วเหรอ?”
เขายักไหล่ มองไปรอบ ๆ “ได้กลับมาที่นี่อีก ก็ชวนให้คิดถึงเหมือนกัน”