เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 68 ฉันก็ทำได้เหมือนกัน
ดวงตาของเขาจับจ้องเด็กสาวที่กำลังเล่นเปียโนบนเวทีแทบจะอย่างละโมบ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ยังจำฉันได้ไหม?
เถียนเถียน?
เมื่อเสียงโน้ตตัวสุดท้ายจบลง ฉินเถียนก็วางมือลง ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปหาเย่เสวี่ยเสวี่ย จับมือเธอไว้ ก่อนจะโค้งคำนับ ทั้งคู่มองตากันแล้วเผยรอยยิ้มออกมาพร้อมกัน
มู่อี่โม่ที่นั่งอยู่ด้านล่างมองคนบนเวทีเคลื่อนไหวไปมา รอยยิ้มตรงมุมปากไม่จางหายไปนาน พอพิธีกรประกาศว่าการแสดงต่อไปเป็นของซูเสี่ยวเสี่ยว สายตาของเขาก็กลับไปจับจ้องบนเวทีอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีสมาธิพอจะดูแล้ว
สวี่เยวี่ยนอดกุมอกไม่ได้ “โห ฉันยอมรอเธอสิบปีเลย!”
เด็กผู้ชายข้าง ๆ พยักหน้ากันเป็นแถว ได้เห็นเทพธิดาค่อย ๆ เติบโตขึ้นมาก็ไม่เลวเหมือนกัน!
จู่ ๆ เสียงของฉินเนี่ยนซีก็ดังขึ้น เจือแววกัดฟัน “พวกนายกำลังพูดเรื่องอะไรกัน?”
เด็กผู้ชายทุกคนลดมือลงพร้อมกัน “มะ…ไม่มีอะไร…”