กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32 เจ็บปวดใจ
ฉินเถียนรู้สึกสงสาร เด็กจากครอบครัวใหญ่แบบนี้ พ่อแม่คงมัวแต่ยุ่งกับธุรกิจ เธอจึงยื่นมือไปดึงแขนเสื้อเขา “พี่ชายหรงอัน ไปบ้านหนูได้ไหม?”
ฉินเนี่ยนซีขมวดคิ้ว “เถียนเถียน หรงอันมีครอบครัวมารับ พวกเราพาเด็กกลับบ้านตามใจชอบไม่ได้”
อาจารย์เสิ่นก็พูดว่า “ใช่แล้วเถียนเถียน ถ้าจะชวนหรงอันไปบ้าน ต้องได้รับอนุญาตจากพ่อแม่เขาก่อน”
ฉินเถียนก็รู้สึกว่าตัวเองเอาแต่ใจ จึงได้แต่ปล่อยมือ “ก็ได้ งั้นพี่ชายหรงอัน พรุ่งนี้เจอกัน”
หรงอันเม้มปาก “อืม”
ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกโกรธขึ้นมานิดหน่อย