กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29 อย่าทิ้งแม่
“ไม่เอา!” ฉันไม่อยากเล่นกับเด็กเหลือขอกลุ่มหนึ่งสักหน่อย!
ฉินเถียนมองแม่ด้วยท่าทางน่าสงสาร “อย่าทิ้งแม่”
อันหร่านไม่ใจอ่อน “วันนี้ยังไม่ต้องไปเรียน เราไปดูก่อนว่าชอบหรือเปล่า ดีไหม?”
ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วเหรอ?
รอยยิ้มของอันหร่านบอกเธอว่าไม่มีแล้ว
ฉินเถียนถูกบังคับให้เปลี่ยนชุดกระโปรงตัวน้อยแล้วลุกขึ้น เธอรู้สึกว่าชีวิตไม่เคยลำบากขนาดนี้มาก่อน
ถึงสติปัญญาของเธอจะลดฮวบหลังเข้าเรียนมหาวิทยาลัย แต่เรียนประถมกับมัธยมก็คงไม่มีปัญหาใช่ไหม?
เริ่มจากชั้นเตรียมอนุบาล แล้วก็ชั้นเล็ก ชั้นกลาง ชั้นใหญ่…สไลเดอร์?!