กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20 เด็กไม่ผิด
ถึงจะเป็นเด็กก็จริง แต่ฉินเถียนก็ยังอดโมโหไม่ได้ แย่งของคนอื่นไม่สำเร็จแล้วร้องไห้ มันเหตุผลอะไร?
ฉันก็เป็นเด็กเหมือนกัน เธอร้องไห้แล้วฉันจะร้องบ้างไม่ได้หรือไง?!
เธอจึงตั้งใจกลั้นน้ำตาสักหน่อย จะได้ให้บทเรียนอีกฝ่าย ก็แค่ร้องไห้เอง ใครกลัวใคร?
ขอบตาแดงขึ้นทันที ซูเสี่ยวเสี่ยวเป็นเด็กคนหนึ่ง พอถูกลู่หนานตวาดใส่เสียงดังขนาดนั้นก็กลัวอยู่บ้าง ยังไม่ทันได้โต้แย้งอะไร ก็รู้สึกว่าร่างที่พิงเธออยู่สั่นเบา ๆ พอก้มลงก็เห็นน้ำตาเอ่อเต็มดวงตาโตของฉินเถียน ราวกับหยาดน้ำค้างที่เอ่อเต็มใบไม้จนอีกวินาทีเดียวก็จะร่วงหล่น