กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11 กลับบ้านแล้ว
ฉินเถียนกำลังจะพูดกับเขาสักคำ อันหร่านก็อุ้มเธอขึ้นมาแล้ว “หนานหนาน กลับบ้านแล้ว”
ฉินเถียนหันกลับไปอย่างเป็นห่วง “แต่พี่ชาย…”
อันหร่านชะงักฝีเท้า รู้สึกจนใจอยู่ชั่วขณะ “เธอนี่นะ เป็นอะไรไป?”
ฉินเถียนกลอกตาแล้วยื่นมือออกไปอย่างดื้อดึง “พี่ชาย!”
มือเล็ก ๆ ยื่นอยู่ตรงหน้า ฉินเนี่ยนซีกลับรู้สึกว่าไม่อยากหลบเหมือนตอนแรกแล้ว พอเห็นเธอมองเขาอย่างคาดหวังเช่นนี้ ถ้าไม่ยื่นมือออกไปก็คงใจร้ายมาก “อืม”