ตอนที่ 11 เรามาคุยกัน

ตอนที่ 11 เรามาคุยกัน

ไม่มีทางเลือก เขาจึงได้แต่ใช้ผ้าขนหนูพันส่วนสำคัญไว้

มองออกไปข้างนอกโชคดีที่มืดสนิท มีเพียงเสียงเห่าของสุนัขไม่กี่ตัวในหมู่บ้านดังมา

เซวียนอี้รีบเดินเข้าไปในห้อง ยิ่งร้อนใจก็ยิ่งพลาด พอเข้าห้องได้ก็สะดุดธรณีประตูจนเซไป

“ตุ้บ!”

เขาล้มคว่ำลงกับพื้นทันที หลี่หว่านเพิ่งเข้านอนได้ยินเสียงนี้ก็ตกใจจนลุกขึ้นนั่งทันที

ไม่ดีแล้วมีขโมย หลี่หว่านหยิบกระบองไม้ข้างเตียงขึ้นมาแล้วเดินออกไปข้างนอก

พอมาถึงห้องโถงก็เห็นเงาคนดำ ๆ: “ไอ้ขโมยหน้าไหนกล้ามาขโมยของที่บ้านท่านป้า

เจ้าไม่ไปสืบดูเสียบ้างหรือว่าหม่าหวังเหยียมีกี่ตา”

เซวียนอี้ตอนนี้ล้มจนขาเจ็บลุกไม่ขึ้น ได้ยินเสียงนางก็รีบคลานขึ้น แต่พอเพิ่งลุกได้ขาก็เจ็บจนล้มกลับลงไปอีก