ตอนที่ 137 จินตนาการยิ่งกว้างไกล ก็สร้างสรรค์ได้ยิ่งใหญ่

ตอนที่ 137 จินตนาการยิ่งกว้างไกล ก็สร้างสรรค์ได้ยิ่งใหญ่

วันถัดมา ฝนกระหน่ำเพิ่งหยุดลง แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องทะลุชั้นเมฆ ชำระล้างทั่วทั้งคฤหาสน์จนดูใหม่เอี่ยม

ความรู้สึกซ่านจั๊กจี้แล่นวาบปลุกหร่านเหวยอีให้ตื่น

เปลือกตาของเธอหนักอึ้งจนลืมไม่ขึ้น รู้สึกเพียงว่ามีคนกำลังจูบนิ้วมือของเธอทีละนิ้ว ด้วยความศรัทธาราวกับกำลังบูชา

เธอเหนื่อยจนไม่มีแรงแม้แต่จะขยับนิ้วสักนิ้ว ลำคอก็แหบแห้งอย่างหนัก ทำได้เพียงเค้นเสียงประท้วงอู้อี้ออกมาจากลำคอ

“อย่ากวน...”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังมาจากเหนือศีรษะ แฝงความสุขสมหลังอิ่มเอม