ตอนที่ 92 ช่างเถอะ ๆ ทุกคนก็ลำบากกันทั้งนั้น

ตอนที่ 92 ช่างเถอะ ๆ ทุกคนก็ลำบากกันทั้งนั้น

เย่โม่เฉินวางต้นกล้ากุหลาบจีนลงในหลุมอย่างมั่นคง กลบดินเรียบร้อย แล้วเอื้อมมือไปหยิบอีกต้น

พอหันกลับมา เขาก็เห็นหร่านเหวยอีกำลังมองเขาเหม่อ ๆ ยิ้มจนหางตาโค้ง แก้มยังมีสีแดงจาง ๆ ที่ไม่ทันเลือนหาย งดงามยิ่งกว่าดอกไม้ที่บานสะพรั่งทั่วสวนเสียอีก

หัวใจของเขากระตุกแรง ไอร้อนคุ้นเคยพลันพุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งในใจ

พลั่วปลูกดอกไม้ในมือหมดความน่าสนใจไปในทันที เขาปักพลั่วลงบนดินข้าง ๆ อย่างลวก ๆ เหยียดแขนยาวออกไป ช้อนตัวหร่านเหวยอีที่ยังย่อตัวอยู่ขึ้นมาทั้งร่าง แล้วรวบเธอเข้าไว้ในอ้อมแขนแน่น

“ไม่ปลูกแล้ว”