ตอนที่ 17 อยากขังเธอไว้ ให้มีแค่ฉันที่ได้เห็น

ตอนที่ 17 อยากขังเธอไว้ ให้มีแค่ฉันที่ได้เห็น

เช้าวันถัดมา หร่านเหวยอีตื่นขึ้นอย่างสงบ เธอยังไม่รีบลืมตา สติค่อย ๆ กลับคืนมาก่อนที่ประสาทสัมผัสจะตื่นเต็มที่

ในอากาศมีกลิ่นหอมเย็นของไม้สนจากตัวเขาที่เธอคุ้นเคย พร้อมกับความรู้สึกเลือนรางว่ามีสายตากำลังจับจ้องเธออยู่

ความรู้สึกนี้คุ้นเคยมากเสียจนแม้แต่หัวใจของเธอก็ไม่ได้เต้นผิดจังหวะแม้แต่น้อย

เธอลืมตาขึ้น เป็นอย่างที่คิด เย่โม่เฉินแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว นั่งอยู่ข้างเตียงและกำลังมองเธอเงียบ ๆ

แสงยามเช้าส่องลอดช่องม่านเข้ามา แต้มขอบสีทองบนใบหน้าคมคายด้านข้างของเขา ทำให้ความเย็นชาแข็งกร้าวที่มักผลักไสผู้คนให้ห่างออกไปดูอ่อนลงเล็กน้อย