ตอนที่ 10 ยังมีพ่อบ้านที่ยิ้มเอ็นดูอีกคน

ตอนที่ 10 ยังมีพ่อบ้านที่ยิ้มเอ็นดูอีกคน

เขาอยากหันหน้าไป เขาอยากเห็นว่าเวลานี้เธอกำลังทำสีหน้าแบบไหนกันแน่

“อย่าขยับ” เสียงเย็นชาดังขึ้น

การเคลื่อนไหวของเย่โม่เฉินหยุดชะงักลงในทันที เขานอนคว่ำอยู่ตรงนั้นราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกฝึกจนเชื่อง เก็บเล็บและเขี้ยวทั้งหมดกลับไป

เลือดดำซึมออกมาจากปลายเข็มเงินแต่ละเล่มเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ หนึ่งหยด สองหยด สามหยด

ผ้าปูเตียงสีขาวราวหิมะเปรอะเปื้อนเป็นดวงอย่างรวดเร็ว ราวกับแท่นบูชาที่ถูกทำให้แปดเปื้อน

ส่วนหร่านเหวยอีก็คือเทพผู้มีสีหน้าเย็นชาซึ่งยืนอยู่บนแท่นบูชานั้น เธอเช็ดและเปลี่ยนสำลีอย่างเป็นระเบียบไม่รวนเร