ตอนที่ 1 ปล่อยพระเอกคนนั้นมา ให้ฉันรักษาเอง!

ตอน 1 ปล่อยพระเอกคนนั้นมา ให้ฉันรักษาเอง!

ฉันป่วย มีเพียงเหวยอีเท่านั้นที่มียารักษา

——เย่โม่เฉิน

ข้ามกาลเวลา เพียงเพื่อรักเธอ

——หร่านเหวยอี

ดึกสงัด นอกหน้าต่างมืดสนิทจนไม่เห็นแม้แต่แสงดาวสักดวง

หร่านเหวยอีร้องไห้พลางอ่านนิยายดราม่าหนักสุดขีดเรื่องหนึ่งจนจบ เรื่องนั้นชื่อว่า 《กรงขังสุนัขคลั่ง》

เธอนอนคว่ำอยู่บนเตียง แสงซีดจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ของเธอ

บนหน้าจอ นิยายจบบทสุดท้ายลงแล้ว คำว่า “จบบริบูรณ์” ที่สว่างจ้าบาดตาราวกับกำลังเยาะเย้ยความรู้สึกจริงจังของเธอ

“เย่โม่เฉิน... ทำไมถึงต้องเจอเรื่องน่าสงสารขนาดนี้...” เธอสะอึกสะอื้น เสียงแหบพร่าจนแทบไม่เหมือนเสียงของตัวเอง