บทที่ 302 ปราบตะขาบ

บทที่ 302 ปราบตะขาบ

ในสภาวะคาคุจะ ความเร็วของเซียวหลิงไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย คากุเนะงูเหลือมตัวแล้วตัวเล่าด้านหลังอ้าปากกว้างราวกับแอ่งโลหิต คอยกัดกินกลืนกินร่างของตะขาบอย่างต่อเนื่อง

แน่นอนว่าตะขาบเองก็ไม่ยอมอยู่เฉยๆ รอความตาย ร่างกายของมันเริ่มส่ายไหวอย่างบ้าคลั่ง แขนตะขาบนับไม่ถ้วนระดมโจมตีใส่เซียวหลิงอย่างไม่หยุดยั้ง

เซียวหลิงไม่คิดจะหลบหลีกแม้แต่น้อย ปล่อยให้การโจมตีซัดเข้าใส่ร่างของตน เพราะการโจมตีระดับนี้ไม่ทำให้เขาระคายเคืองผิวเลยสักนิด

แม้จะกัดกินร่างของสัตว์ประหลาดไปเรื่อยๆ ทว่าร่างกายของตะขาบนั้นมหึมาเกินไป เซียวหลิงในสายตาของมันจึงเปรียบเหมือนมดปลวก แม้ร่างกายของมันจะได้รับบาดเจ็บอย่างต่อเนื่อง แต่บาดแผลแค่นี้ก็ไม่อาจทำอะไรมันได้เลย