บทที่ 167 รถไฟเดินทะเล

บทที่ 167 รถไฟเดินทะเล

"ใช่แล้ว นี่แหละคือสภาพของฉันตอนที่โดนแช่แข็งล่ะ!"

บนดาดฟ้าเรือโกอิ้ง แมรี่ ลูฟี่โรยแป้งสาลีจนทั่วตัวพลางเอ่ยกับช็อปเปอร์และอุซป

เซียวหลิงที่อยู่ด้านบนเรือมองดูลูฟี่บนดาดฟ้าด้วยความจนใจ

หมอนี่มันไม่ทุกข์ไม่ร้อนจริงๆ ทั้งที่เพิ่งจะพ่ายแพ้มาอย่างหมดรูปแท้ๆ แต่กลับยังทำหน้าตาเฉยเมยไม่รู้ร้อนรู้หนาวได้ขนาดนี้

แต่ว่า ลูฟี่ก็เป็นแบบนี้มาตลอดไม่ใช่เหรอ?

เซียวหลิงเงยหน้ามองท้องฟ้า ขณะนั้นโรบินตื่นขึ้นมาแล้ว และกำลังยืนอยู่ข้างๆ เซียวหลิง เธอมองดูพวกพ้องด้านล่างพลางแย้มยิ้มออกมา

"คุณกัปตันเนี่ยเป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ เลยนะคะ" โรบินเอ่ยกับเซียวหลิงที่อยู่ด้านข้าง