บทที่ 76 ศักดิ์ศรีของคนยักษ์

บทที่ 76 ศักดิ์ศรีของคนยักษ์

"นึกแล้วเชียว นี่สิถึงจะเป็นการต่อสู้แบบที่ฉันชอบ"

อุซปจ้องมองบร็อกกี้คนยักษ์ที่กำลังลากสังขารอันเหนื่อยล้าเดินกลับมาตาไม่กะพริบ พลางพึมพำกับตัวเอง

"สักวันหนึ่ง ฉันจะต้องเป็นเหมือนพวกเขาให้ได้ จะต้องเป็นนักรบแห่งท้องทะเลที่แท้จริง"

เซียวหลิงมองดูอุซปที่กำลังวาดวิมานในอากาศให้ตัวเอง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะอยากแซวสักสองสามคำ

แต่พอคิดได้ว่านานๆ ทีอุซปจะฮึดสู้ให้กำลังใจตัวเองขึ้นมาได้ จึงล้มเลิกความคิดนั้นไป

นานทีปีหนคนมองโลกในแง่ร้ายขนาดนี้จะมีความรู้สึกแบบนี้ได้

ไม่นานนัก บร็อกกี้ที่ต่อสู้เสร็จสิ้นก็เดินกลับมา ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผล ทว่าบนใบหน้ากลับประดับด้วยรอยยิ้ม