บทที่ 34 ฮาจิ

บทที่ 34 ฮาจิ

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง!”

เสียงของลูฟี่ดังขึ้น พอได้ยินเสียงนี้ เซียวหลิงก็คิดจะห้าม ทว่าในสถานการณ์แบบนี้ คำพูดของเซียวหลิงมีหรือจะได้ผล

พริบตานั้นลูฟี่ก็เร็วกว่าใครหนึ่งก้าว เท้าปักแน่นลงไปในพื้นดินแล้วบิดลำตัวอย่างรวดเร็ว

มอมูมองดูลูฟี่พลางน้ำตาไหลพราก แต่เมื่อต้องเผชิญกับความน่าสะพรึงกลัวของอาร์ลอง มันจึงจำใจต้องออกมาร่วมต่อสู้

มีความทุกข์ระทมที่พูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริงๆ!

รังแกวัวกันเกินไปแล้ว

แขนของลูฟี่ยืดออกอย่างรวดเร็ว คว้าจับเขาของมอมูเอาไว้แน่น

“ทุกคน หลบเร็วเข้า!” โซโลเอ่ยเตือน

“หือ? มีอะไรเหรอ?” ซันจิถาม