บทที่ 32 นามิ: ช่วยฉันด้วย

บทที่ 32 นามิ: ช่วยฉันด้วย

ภาพอันน่าประหลาดใจปรากฏขึ้น ในที่สุดลูฟี่ก็เลือกที่จะนอนแผ่อยู่บนพื้น แหงนหน้ามองท้องฟ้าแล้วพูดขึ้น

“เหนื่อยชะมัดเลย แต่หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบนเกาะนี้ก็ไม่เกี่ยวกับฉันแล้ว ฉันจะพักผ่อนแล้วล่ะ”

บางเรื่องรู้มากไปก็ใช่ว่าจะดี เซียวหลิงรู้ตอนจบอยู่แล้ว แต่พอเห็นเรื่องราวดำเนินไปแบบนี้ก็ยังอดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้

“ฉันอินกับบทเกินไปหรือไงนะ?” เซียวหลิงเอ่ยเยาะตัวเอง

หลังร่วมเดินทางมานานขนาดนี้ เขาก็ดูเหมือนจะกลมกลืนไปกับโลกใบนี้แล้ว แม้บางครั้งจะยังคิดถึงบ้านเกิด แต่ก็ไม่ได้รู้สึกต่อต้านโลกนี้อีกต่อไป

“ช่างเถอะ รอไปก่อนแล้วกัน ถ้าจำไม่ผิด อีกเดี๋ยวอุซปก็จะกลับมา แล้วความเข้าใจผิดก็จะคลี่คลายไปครึ่งหนึ่ง”