บทที่ 18 โกอิ้ง แมรี่

บทที่ 18 โกอิ้ง แมรี่

"กัปตันอุซป นายตัดสินใจแล้วจริงๆ เหรอครับ?"

อุซปกับเด็กน้อยทั้งสามยืนอยู่ในสิ่งที่พวกเขาเรียกว่าฐานทัพลับ ขณะที่สีหน้าของอุซปในตอนนี้แทบจะกลั้นไม่อยู่แล้ว ส่วนเด็กทั้งสามก็มีน้ำตาไหลรินออกมา

นั่นคือน้ำตาแห่งความอาลัยอาวรณ์

"ใช่แล้ว ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะออกไปเป็นโจรสลัดจริงๆ ฉันจะออกไปผจญภัยจริงๆ สักครั้ง เหตุผลมีเพียงข้อเดียว นั่นก็คือธงโจรสลัดกำลังกวักมือเรียกฉันอยู่ยังไงล่ะ ฉันจะต้องเป็นนักรบแห่งท้องทะเลผู้กล้าหาญให้ได้!" อุซปเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม

ในที่สุด ท่ามกลางหยาดน้ำตา อุซปและเด็กน้อยทั้งสามก็ได้กล่าวคำอำลาครั้งสุดท้าย

ขณะเดียวกันในอีกด้านหนึ่ง เซียวหลิงกับพวกลูฟี่กำลังอยู่ในร้านอาหาร

อาหารบนโต๊ะถูกลูฟี่กวาดเรียบจนหมดเกลี้ยง เมื่อเห็นว่ากินกันจนอิ่มพอสมควรแล้ว โซโลจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน "กินเสร็จแล้ว พวกเราก็น่าจะต้องไปกันแล้วล่ะมั้ง"