บทที่ 10 อุซป

บทที่ 10 อุซป

"อะไรกัน ตัวเป็นชายอกสามศอกแท้ๆ อย่าบอกนะว่าคิดถึงบ้านเข้าแล้วน่ะ" หลังจากลงจากเรือ นามิก็เอ่ยแซวเซียวหลิงข้างๆ พร้อมรอยยิ้ม

"เอ๋ ฮะๆๆๆ จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ!" เซียวหลิงเกาหัวพลางหัวเราะกลบเกลื่อน

เอ๊ะ เผลอแป๊บเดียวผมยาวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

แต่เรื่องน่าอายแบบนี้จะไปบอกคนอื่นได้ยังไง

นามิเห็นท่าทางนั้นจึงยกมือขึ้นลูบหัวเซียวหลิง ทันใดนั้นเธอก็พลันฉุกคิดขึ้นมาว่า ผู้ชายตรงหน้าคนนี้เป็นผู้ชายจริงๆ หรือเปล่านะ เพราะเขาสูงกว่าเธอแค่เพียงนิดเดียวเท่านั้นเอง

ทว่าเธอก็เข้าใจความรู้สึกของเซียวหลิงดี ตอนที่เธอออกทะเลครั้งแรกก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

ในชั่วพริบตานี้ นามิกลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังเปล่งประกายแห่งความเป็นแม่ออกมาอย่างประหลาด จึงดึงเซียวหลิงเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกอย่างเป็นธรรมชาติ

เดิมทีเซียวหลิงคิดจะผละออกจากอ้อมกอด แต่พอยามที่ใบหน้าได้สัมผัสกับความนุ่มนิ่มทั้งสองก้อนที่แนบชิดเข้ามา